Co w Prawie Piszczy | Przedawnienie świadczeń z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej
8866
post-template-default,single,single-post,postid-8866,single-format-standard,cookies-not-set,ajax_fade,page_not_loaded,,wpb-js-composer js-comp-ver-5.4.4,vc_responsive

Przedawnienie świadczeń z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej

Roszczenie o wypłatę zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego przedawnia się po upływie krótkiego terminu wynoszącego 6 miesięcy od ostatniego dnia okresu, za który zasiłek przysługuje. Jeżeli pracodawca, który jest płatnikiem składek, otrzyma od pracownika prośbę o wypłatę lub wyrównanie tych świadczeń po ww. 6-miesięcznym terminie, powinien wstrzymać się od wypłaty.

Możliwe praktyczne trudności? Owszem.

Należna wysokość zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego jest różna, w zależności od okoliczności, które spowodowały niezdolność pracownika do pracy.

Opóźnienie w ustaleniu przyczyn niezdolności do pracy i krótki termin przedawnienia roszczeń o wypłatę świadczeń może spowodować utratę uprawnienia do wypłaty świadczeń w podwyższonej wysokości.

Jak jest w praktyce?

Pracownik w przypadku niezdolności do pracy z powodu choroby (czyli potocznie zwane L4) otrzymuje zasiłek chorobowy w wysokości 80% wynagrodzenia.

Jeżeli po upływie okresu zasiłkowego pracownik jest nadal niezdolny do pracy, ale jego stan zdrowia rokuje poprawę i odzyskanie zdolności do pracy, w następnej kolejności może pobierać świadczenie rehabilitacyjne.

Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje w wysokości 90% wynagrodzenia za pierwsze 3 miesiące, a 75%  za pozostały okres 9 miesięcy.

Podstawowa wysokość każdego z tych świadczeń ulega jednak zwiększeniu, jeżeli niezdolność do pracy pracownika spowodowana jest wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową. W takim przypadku zarówno zasiłek chorobowy, jak i świadczenie rehabilitacyjne przysługuje w wysokości 100% wynagrodzenia. Jeśli okoliczności od razu wskazują na uprawnienie do wypłaty ww. świadczeń w wysokości 100% wynagrodzenia taka sytuacja nie budzi wątpliwości, pracownik otrzymuje świadczenia w podwyższonej wysokości.

Niekiedy jednak przyczyny niezdolności do pracy zostają potwierdzone na późniejszym etapie – tym samym wyjściowo pracodawca wypłaca[1] zasiłek chorobowy w wysokości 80% wynagrodzenia.

Przykładowo taka sytuacja może zdarzyć się, gdy choroba zawodowa u pracownika zostanie stwierdzona w trakcie zwolnienia chorobowego (postępowanie przed Państwowym Inspektorem Sanitarnym może być długotrwałe). Taka sytuacja może także mieć miejsce, gdy w protokole powypadkowym wskazano, że dane zdarzenie nie stanowi wypadku przy pracy, a następnie z uwagi na nowe okoliczności i zmianę protokołu powypadkowego lub skuteczne odwołanie pracownika podstawę niezdolności do pracy będzie stanowił wypadek przy pracy.

Taka sytuacja budzi wątpliwości: Czy pracownik może domagać się wyrównania świadczeń? Czy pracodawca ma obowiązek je wypłacić na wniosek pracownika? Czy jest jakiś okres graniczny, po którym nie powinno się wyrównywać świadczeń?

W przypadku pracodawców – płatników składek odpowiedzi na ww. pytania są istotne, gdyż bezpodstawne wyrównanie świadczeń może wiązać się z odmową późniejszego ich rozliczenia przez ZUS.

Odpowiadając na pierwsze pytanie – pracownik ma prawo żądać wyrównania zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego do 100% wynagrodzenia.

Przed wypłatą wyrównania pracodawca powinien potwierdzić czy w danej sprawie nie doszło do przedawnienia.

W przypadku zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego roszczenie o wypłatę tych świadczeń przedawnia się po upływie 6 miesięcy od ostatniego dnia okresu, za który zasiłek przysługuje (art. 67 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa[2]).

Pierwsze, co pracodawca powinien sprawdzić, to czy żądanie pracownika nie nastąpiło po upływie  ww. 6-miesięcznego terminu.

W przypadku upływu terminu przedawnienia pracodawca powinien potwierdzić czy niezgłoszenie roszczenia o wyrównanie zasiłku nie nastąpiło z przyczyn niezależnych do pracownika (co odpowiednio wydłużałoby termin przedawnienia).

Jeżeli żadna z tych okoliczności nie zaistniała – pracodawca powinien odmówić wyrównania świadczenia.

W przypadku wątpliwości, pracodawca może zwrócić się do ZUS z prośbą o potwierdzenie, czy w danej sytuacji świadczenia należą się pracownikowi. Ponadto, sam pracownik może zwrócić się do ZUS z wnioskiem o wypłatę świadczenia. W przypadku wydania odmownej decyzji przez organ, pracownik może dochodzić swoich praw przed sądem.

__________

Akty prawne:

Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa z dnia 25 czerwca 1999 r.

Ustawa o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych z dnia 30 października 2002 r.

[1] W przypadku dużych pracodawców, którzy zgłaszają do ubezpieczenia chorobowego powyższej 20 osób, to oni, a nie Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ustalają prawo do ww. świadczeń, ich wysokość oraz w praktyce wypłacają świadczenia pracownikowi.

[2] Zgodnie z art. 58 Ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych w zakresie nieuregulowanym ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych w razie choroby i macierzyństwa oraz ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

 

Autor: Agnieszka Januszko-Tabinowska

CONSULTANT
DZIAŁ PRAWNY

agnieszka.januszko@olesinski.com

Autor: Ludmiła Łuczak

MANAGER
RADCA PRAWNY

ludmila.luczak@olesinski.com

Więcej

Zaproponuj znajomym
Brak komentarzy.

skomentuj